تسبیحی از جنس امید
امروز درس اخلاق بندگی داشتیم.
وقتی برای نماز جماعت رفتیم، حال خوبی نداشتم و درد داشتم.
بعد از تمام شدن نماز، استاد تسبیحی را نشان ما دادند. پرسیدند: فکر می‌کنید این تسبیح از چه چیزی ساخته شده؟

همه ما با تعجب و کنجکاوی به تسبیح نگاه کردیم. استاد، با همان لبخند و آرامش همیشگی‌اش، گفت:
یکی از خانم‌های زندانی، این تسبیح را با هسته‌های زیتون درست کرده است.

درس امروز اخلاق درباره‌ی دعا بود، درباره‌ی اینکه خیلی از ما وقتی به مشکلی برمی‌خوریم و همه‌ی درها را بسته می‌بینیم، تازه یادمان می‌افتد که خدایی داریم. تازه سجاده‌ای پهن می‌کنیم، اشک می‌ریزیم، از دردهایمان می‌گوییم و گاهی گله می‌کنیم که چرا من؟ چرا باید این اتفاق برای من بیفتد؟

واقعا نمازهایی که در اوج درد و گرفتاری می‌خوانیم و با تمام وجود خدا را صدا می‌زنیم، چقدر برایمان زیبا هستند
چرا همیشه این‌طور نیستیم؟ چرا در لحظه‌های آرام زندگی‌مان هم با همان عجز و نیاز، خدا را صدا نمی‌زنیم؟

برای من، آن تسبیح فقط یک تسبیح نبود، نمادی بود از زنی که حتی از هسته‌های زیتون هم وسیله‌ای برای مناجات با خدا ساخته بود. شاید در آن روزهای سخت، تسبیحش راهی بود برای حرف زدن با خدایی که تنها امید زندگی‌اش بود.

با خودم فکر کردم: زنی در میان محدودیت‌ها، از چیزی به‌ظاهر بی‌ارزش، وسیله‌ای برای صدا زدن خدا ساخته است، برای من یادآور این بود که وقتی دستمان از همه‌جا کوتاه است، هنوز می‌توانیم دست نیاز به سوی خدا دراز کنیم.
اما سوالی را که در دلم زنده کرد، آیا من هم در تمام لحظه‌های زندگی‌ام، خدا را تنها امید خودم می‌دانم؟
آیا آن‌قدر که در سختی‌ها به خدا پناه می‌برم، در آرامش هم به یادش هستم؟

شاید آن تسبیح ساده، قرار نبود فقط وسیله‌ای برای ذکر گفتن باشد، شاید قرار بود آینه‌ای باشد تا خودم را در آن ببینم و از خودم بپرسم:
اگر روزی همه‌ی تکیه‌گاه‌هایم را از دست بدهم، آیا خدا برایم کافی است؟

انتظار شیرین
وقت‌هایی که پاییز می‌شد، از پنجره‌ی مدرسه بیرون را نگاه می‌کردم. وقت‌هایی که باران می‌بارید، اولین چیزی که توجه‌مان را جلب می‌کرد، بوی خاک و صدای زیبای باران بود.

انتظار شیرینی داشتیم تا زنگ مدرسه به صدا درآید و با شوق و اشتیاق، برای خوردن غذای مادرمان که آماده کرده بود.

صدای باران همیشه برای من تداعی‌کننده‌ی انتظار شیرین بود.

وقتی انسان عاشق می‌شود، این صدا برایش از هر لحظه‌ای زیباتر است،حس قدم زدن با یار زیر باران.

تصور کن انسان عشق به خدا را درک کند، آن‌وقت است که هر لحظه، هر پدیده و هر اتفاقی می‌تواند برایش تداعی‌کننده‌ی انتظاری شیرین باشد،حتی همان قدم زدن با یار زیر باران.

آدم‌ها وقتی عاشق می‌شوند، همه‌چیز برایشان زیبا می‌شود.

پنجره دلمان رو باز کنیم تا باران ببینیم ، انتظار شیرین رسیدن به خالقی با این همه مهربانی که با نهایت زیبایی و عشق ما را آفرید

 

آرزو میرزایی

 

فلفلی

این ساندویچ و دوغ آبعلی خیلی برام خوشمزه بود
بعد خرید وسایل جهیزیه بود ،پدرم ما رو فلافلی برد که بچگی های خودش همیشه میرفت
مغازه در کوچه قدیمی بود ساختان و بنا همون بود تغییری نکرده بود ، پیرمرد با روپوش سفید و تمیز و لبخند مهربونی خوش آمد گفت مغازه کوچیک و تمیزی داشت ،رادیو قدیمی داشت که کار میکرد،با حوصله آشپزی میکرد

هوا خیلی گرم بود ما هم بازارگردی کرده بودیم
حسابی گرسنه بودم،چشمم که به فلافل خورد،نون های فلافل برام خیلی جالب بود بافت نرم و خوشمزه ای داشت،طعم کالباسش معلوم بود خونگی و خیلی لذیذ بود

فضای مغازه خیلی کوچک بود گوشه مغازه کولر روی میزی بود و باد خنکی به صورتم میخورد ،با نهایت لذت غذا می‌خوردم که چشم هام سوخت،گفتم : آی چشمم

مادر و پدرم هم تعجب کرده بودند که چه اتفاقی افتاد،اشک از چشم هام همینجوری سرازیر میشد، همینطوری دنبال علت سوزش چشمم بودم که نگاهم به  جا فلفلی  افتاد که دست مامانم بود  ، داشت فلفل به فلافلش میزد
خندیدم ، باد کولر به فلفل ها میخورد مستقیم به صورت من می‌پاشید ،مادرم خیلی ناراحت شد که چرا اینطوری شد

چشمم که آرام تر شد ،میگفت میگم چرا هرچی فلفل میریزم  تند نمیشه

امروز روز عجیبی برای من بود. می‌پرسید چرا؟ 

امروز روز تولدم بود

کم‌کم حالم رو به بهبود و خیلی خوشحالم.

سلامتی باارزش‌ترین چیزی که انسان می‌تونه داشته باشه. 

خوشحالم چون یکی از آرزوهایم این بود استاد خوبی پیدا کنم تا بتونم نویسندگی رو یاد بگیرم، برای هدفی که دارم خیلی خیلی کمک‌کننده است. 

 

برای مسئولیتی انتخاب شدم یکم میترسم ،یکم نگرانم 

از خدا خواستم بهم در این مسیر توان و انرژی کافی بده مسیری که خب به خاطر سن کم من جبهه گیری شده ، مسئولیت بزرگ و سختی هست من هم کم تجربه اما ایده های خوبی دارم و امیدوارم به لطف امام زمان بتونم به زیبایی تمام انجام وظیفه کنم

 

بخوام از دغدغه‌های یک تازه عروس بگم، ذهنم درگیر شروع زندگی مشترک هم هست و خرید جهیزیه و… 

 

خلاصه کلی فکرهای جورواجور صف بستند تا من بهشون رسیدگی کنم، اولویت‌بندی‌شون کنم، به هر کدومشون اهمیت نمی‌دم، قهر می‌کنه و گریه.

 

دختر هندوانه ای

باتوجه شرایطی که داشتم،بیمارستان مراجعه کردم، به خاطر ظرفیت نداشتن بخش و نبود تخت خالی، در قسمت اطفال بستری شدم.

فضای بیمارستان برای من خیلی سنگین و سخت بود

درد اجازه نمیداد به چیزی درست فکر کنم

سعی می‌کردم با کوچک‌ترین چیزها حال خودم را عوض کنم. مثلاً لباس‌هایم سبز و صورتی بود و با خودم می‌گفتم: شبیه بستنی هندوانه‌ای شده‌ام! 

 مجبور شدم برای انجام آزمایش از بخش خارج شوم. همراه من می‌خواست من را با ویلچر ببرد که ، به‌طور اتفاقی با کودکی برخورد کردم که همراه پدر و مادرش برای بستری شدن آمده بود. در نگاهش ترس و استرس بود. من هم آن لحظه حال خوبی نداشتم و درد زیادی داشتم، اما به کودک لبخند زدم.

 ترس از نگاهش ریخت و لبخند زد.

در بخش اطفال بیشتر دلم گرفت، برای بچه هایی که بیماری‌های سخت داشتند، برای قول‌های مادرها و پدرها که برای خوب شدن به بچه‌هایشان می‌دادند، برای گریه‌های آغشته به درد ، برای نگرانی‌ای که در چهره‌های پدر و مادرها بود و غصه خوردن‌هایشان.

 یک‌باره دلم رفت به سمت میناب.

یاد ترکش‌های بزرگی افتادم که در مستندها نشان می‌دادند.

دلم برای دردی که بچه‌های میناب در آن لحظه‌ها کشیدند، عمیقاً سوخت.

گناه بچه های میناب چی بود ؟

مستندی دیدم پسربچه ای که در لحظه حمله برای نجات خواهرش باوجود سن خیلی کمش وارد محل حادثه می شود و صورت و دستش می سوزد ، دختربچه هایی که هنوز شوک جنگ زبانشان را بند آورد، خیلی از بچه ها از ترس قلبشان ایستاده بود و این خیلی تلخ بود

 

#به_قلم_خودم 

#رها_نویسی 

#خاطره_گردی