دنبال شهیدی می‌گشتم که ارادت زیادی به حضرت زهرا (س) داشته باشد. وقتی جست‌وجو کردم، به نام شهدای زیادی رسیدم، شهدایی که دلبستگی عمیقی به حضرت زهرا داشتند و جالب اینکه بیشتر این عزیزان از ناحیه پهلو به شهادت رسیده بودند.

این برایم زیباترین حقیقتی بود که فهمیدم

ما آدم‌ها شبیه‌ترین می‌شویم به کسی که دوستش داریم آن‌قدر که گاهی حتی در شهادت هم شباهتمان به محبوبمان آشکار می‌شود.

چه داستان عاشقانه‌ای زیباتر از قصه عشق دردانه پیامبر و حیدر کرار، فاتح خیبر و نازنین‌بانوی عالم، صدیقه طاهره؟

عشقی که نه در واژه‌ها می‌گنجید و نه در زیباترین شعرهای عاشقانه میتوان وصفش کرد

علی، هم‌سفر زندگی فاطمه بود و فاطمه، آرام جان علی

اما جایی برای عشق این دو عزیز اشک ریختم، آنجا که از گریه‌های علی می‌خواندم، از درد دل‌هایش با چاه، از آن همه غربت و تنهایی

زهرایش را هجده سال بیشتر نداشت که از او گرفتند

از مردی که در میدان‌های نبرد، پهلوانانه می‌جنگید و قهرمانانه از اسلام دفاع می‌کرد، همان مردی که خیبر را از جا کند، اما شبی پشت دری، در برابر رنج عزیز دل اش، کاری از دستش برنیامد…

چه تلخ است قصه مردی که در برابر هیچ دشمنی سر خم نکرد، اما تاب دیدن رنج فاطمه‌اش را نداشت.

و چه عاشقانه غم‌انگیزی است قصه علی و فاطمه

عشقی که زیباترین روایت تاریخ شد و غربتش، جان‌سوزترین روضه

یا علی، چه کشیدی از دوری فاطمه

 چه به روزگار علی آوردند پس از تو…

درد

مادر که در خانه بیمار می‌شود، انگار تمام خانه بیمار شده است. 

وقتی مادر درد می‌کشد، دردش در گوشه‌وکنار خانه می‌پیچد. 

هرچقدر هم دردش را پنهان کند، هرچقدر هم لبخند بزند و بگوید چیزی نیست، باز هم می‌فهمی، از سکوتش، از خستگی چشم‌هایش، از آرام‌تر شدن قدم‌هایش. 

مادر هرچقدر هم بخواهد دردش را پشت لبخندش پنهان کند، خانه، درد مادرش را می‌فهمد.

 

انگار تمام خانه رنگ غم می‌گیرد

انگار درد مادر در دیوارهای خانه می‌پیچد،حتی اگر هیچ صدایی از او بلند نشود.

 

وای از روزی که مادر را بیازارند

وای از روزی که مادر پشت در خانه، درد بکشد و بسوزد

وای از روزی که اهل خانه صدای مادر را بشنوند، اما نتوانند مرهمی بر دردهایش باشند

وای از آن خانه که دیوارهایش شاهد دردهای مادر باشند

 

چه کسی می‌تواند بغض کودکی را بفهمد که صدای درد کشیدن مادرش را می‌شنود؟

مادر که درد می‌کشد، خانه آرام نمی‌ماند

 

 

نور از پشت پنجره، اتاق را روشن میکند، نور، حس خوبی به من می‌ده، انگار روشنایی دل آدم را آرام می‌کند.

 

ظرف‌ها را می‌شستم که صدای بال‌زدنی شنیدم، صدا نزدیک‌تر از آن بود که تصور می‌کردم. اطرافم را نگاه کردم و چشمم به پروانه‌ای سفید افتاد، پشت پنجره‌ی آشپزخانه، بی‌قرار بال می‌زد.

 

پنجره را باز کردم تا آزاد شود، اما انگار راهش را پیدا نمی‌کرد. گاهی فاصله‌اش با هوای آزاد فقط به اندازه‌ی یک بند انگشت بود، اما باز خودش را به شیشه پنجره می‌کوبید.

گاهی دستم را به سمتش می‌بردم تا شاید روی دستم بنشیند، فهمیدم بالش شکسته است. دلم بیشتر برایش گرفت.

 

دو سه روز، همان‌جا کنار پنجره ماند، میان روشنایی خانه و آزادی که درست روبه‌رویش بود، اما نمی‌توانست به آن برسد.

 

فردای آن روز دیگر حرکت نمی کرد،ناراحت شدم ، کمی هم خوشحال،با خودم گفتم: شاید بهتر شد که آزاد نشد، اگر بیرون می‌رفت و پرنده‌ای شکارش می‌کرد چه؟

دست‌کم در این چند روز، هوای تازه را آن‌طور که باید تجربه نکرد. درست پشت پنجره‌ای بود که به رویش باز کرده بودم، اما نتوانست برود.

 

چیزی که بیشتر از همه در خاطرم ماند، تلاشش بود.

تا آخرین لحظه تلاش کرد انگار هنوز امیدی داشت.

 

شاید بعضی وقت‌ها فاصله‌ی ما با آزادی، خوشبختی یا زندگی، فقط به اندازه‌ی یک پنجره باشد، اما گاهی چیزی درون ما شکسته که نمی‌گذارد به آن سوی شیشه برسیم.

 

شاید تلخ‌ترین بخش ماجرا همین باشد اینکه تمام تلاشت را بکنی، درست تا آخرین لحظه، اما هنوز نتوانی به آن چیزی برسی که درست روبه‌رویت است.

 

 

تسبیحی از جنس امید
امروز درس اخلاق بندگی داشتیم.
وقتی برای نماز جماعت رفتیم، حال خوبی نداشتم و درد داشتم.
بعد از تمام شدن نماز، استاد تسبیحی را نشان ما دادند. پرسیدند: فکر می‌کنید این تسبیح از چه چیزی ساخته شده؟

همه ما با تعجب و کنجکاوی به تسبیح نگاه کردیم. استاد، با همان لبخند و آرامش همیشگی‌اش، گفت:
یکی از خانم‌های زندانی، این تسبیح را با هسته‌های زیتون درست کرده است.

درس امروز اخلاق درباره‌ی دعا بود، درباره‌ی اینکه خیلی از ما وقتی به مشکلی برمی‌خوریم و همه‌ی درها را بسته می‌بینیم، تازه یادمان می‌افتد که خدایی داریم. تازه سجاده‌ای پهن می‌کنیم، اشک می‌ریزیم، از دردهایمان می‌گوییم و گاهی گله می‌کنیم که چرا من؟ چرا باید این اتفاق برای من بیفتد؟

واقعا نمازهایی که در اوج درد و گرفتاری می‌خوانیم و با تمام وجود خدا را صدا می‌زنیم، چقدر برایمان زیبا هستند
چرا همیشه این‌طور نیستیم؟ چرا در لحظه‌های آرام زندگی‌مان هم با همان عجز و نیاز، خدا را صدا نمی‌زنیم؟

برای من، آن تسبیح فقط یک تسبیح نبود، نمادی بود از زنی که حتی از هسته‌های زیتون هم وسیله‌ای برای مناجات با خدا ساخته بود. شاید در آن روزهای سخت، تسبیحش راهی بود برای حرف زدن با خدایی که تنها امید زندگی‌اش بود.

با خودم فکر کردم: زنی در میان محدودیت‌ها، از چیزی به‌ظاهر بی‌ارزش، وسیله‌ای برای صدا زدن خدا ساخته است، برای من یادآور این بود که وقتی دستمان از همه‌جا کوتاه است، هنوز می‌توانیم دست نیاز به سوی خدا دراز کنیم.
اما سوالی را که در دلم زنده کرد، آیا من هم در تمام لحظه‌های زندگی‌ام، خدا را تنها امید خودم می‌دانم؟
آیا آن‌قدر که در سختی‌ها به خدا پناه می‌برم، در آرامش هم به یادش هستم؟

شاید آن تسبیح ساده، قرار نبود فقط وسیله‌ای برای ذکر گفتن باشد، شاید قرار بود آینه‌ای باشد تا خودم را در آن ببینم و از خودم بپرسم:
اگر روزی همه‌ی تکیه‌گاه‌هایم را از دست بدهم، آیا خدا برایم کافی است؟