دختر هندوانه ای

باتوجه شرایطی که داشتم،بیمارستان مراجعه کردم، به خاطر ظرفیت نداشتن بخش و نبود تخت خالی، در قسمت اطفال بستری شدم.

فضای بیمارستان برای من خیلی سنگین و سخت بود

درد اجازه نمیداد به چیزی درست فکر کنم

سعی می‌کردم با کوچک‌ترین چیزها حال خودم را عوض کنم. مثلاً لباس‌هایم سبز و صورتی بود و با خودم می‌گفتم: شبیه بستنی هندوانه‌ای شده‌ام! 

 مجبور شدم برای انجام آزمایش از بخش خارج شوم. همراه من می‌خواست من را با ویلچر ببرد که ، به‌طور اتفاقی با کودکی برخورد کردم که همراه پدر و مادرش برای بستری شدن آمده بود. در نگاهش ترس و استرس بود. من هم آن لحظه حال خوبی نداشتم و درد زیادی داشتم، اما به کودک لبخند زدم.

 ترس از نگاهش ریخت و لبخند زد.

در بخش اطفال بیشتر دلم گرفت، برای بچه هایی که بیماری‌های سخت داشتند، برای قول‌های مادرها و پدرها که برای خوب شدن به بچه‌هایشان می‌دادند، برای گریه‌های آغشته به درد ، برای نگرانی‌ای که در چهره‌های پدر و مادرها بود و غصه خوردن‌هایشان.

 یک‌باره دلم رفت به سمت میناب.

یاد ترکش‌های بزرگی افتادم که در مستندها نشان می‌دادند.

دلم برای دردی که بچه‌های میناب در آن لحظه‌ها کشیدند، عمیقاً سوخت.

گناه بچه های میناب چی بود ؟

مستندی دیدم پسربچه ای که در لحظه حمله برای نجات خواهرش باوجود سن خیلی کمش وارد محل حادثه می شود و صورت و دستش می سوزد ، دختربچه هایی که هنوز شوک جنگ زبانشان را بند آورد، خیلی از بچه ها از ترس قلبشان ایستاده بود و این خیلی تلخ بود

 

#به_قلم_خودم 

#رها_نویسی 

#خاطره_گردی

پایان خوب

پایانش را خودم نوشته بودم، اما کسی در حاشیه‌ی آخرین صفحه نوشته بود:

کاش پایانش را این‌طور تمام نمی‌کردی. کاش پایان قصه خوب تمام می‌شد.

 

به فکر فرو رفتم. با خودم گفتم: برای آدم قصه‌ی من، این اتفاق و این مسیر باعث تاثیرگذاری و رشد میشد، اگر اینجا طور دیگری تمام می‌شد، شاید مسیری را که برای رشد خودش لازم داشت، طی نمی‌کرد، به صلاح او بود که این مسیر را انتخاب کند 

 

 در ذهن من، در قسمت بعدی قصه، همین نرسیدن به یک هدف در ذهن ها که در ظاهر باعث شکست و سرخوردگی آدم قصه من بود، باعث می‌شد او رشد کند. مسیر زندگی‌اش با همین نرسیدن، تغییرات زیادی می‌کرد.

پایان خوب فصل‌های زندگی ما هم همین است.

به خدا می‌گوییم:

خدایا، کاش این‌طور نمی‌شد.

بعد، در فصل های بعدی زندگی مون ، متوجه می‌شویم که حق با خدا بود.

 

 می‌فهمیم این بهترین پایانی بود که برای فصل قبل می‌توانست نوشته شود.

هیچ‌وقت به حکمت خدا شک نکنیم.

دوست داشتم برای شما نامه بنویسم و این حس قشنگ را با شما در میان بگذارم،دعوتتان کنم که به مراسم من بیایید.

همیشه فقط شما را از قاب تلویزیون دیده بودم.

شنیده بودم که نامه‌ها را می‌خوانید و جواب می‌دهید.

با خودم گفتم: فکرش را بکن،رهبر یک امت، جواب نامه‌ی یک آدم معمولی را بدهد

دل به دریا زدم و نامه را نوشتم و فرستادم.

گفتم حتی اگر فقط گوشه‌ای از ذهنتان اسم من بماند و برایم دعای خیر کنید، برای من کافی است.

اما جنگ شد و شما شهید شدید.

یک روز زنگ خانه‌مان را زدند.

نامه‌ای برایم آورده بودند،چه‌قدر خوشحال شدم از اینکه نامه‌ام را خوانده بودید و چه‌قدر اشک ریختم از اینکه دیگر قرار نیست شما را ببینم حتی از پشت همان قاب شیشه‌ای تلویزیون.

یک نامه، برای من، دنیایی شد.

ارزو میرزایی 

#سوژه_هفتگی

نامه‌ای برای شما نوشته بودم

نامه‌ای که در آن نوشته بودم قرار است با مردی ازدواج کنم که الگوی زندگی‌اش، آقا امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام است.

با همسرم که صحبت می‌کردم، می‌گفتم:

«آیا حضرت آقا نامه‌مان را می‌خوانند؟ آیا می‌توانیم از دفترشان برای عقد وقت بگیریم؟»

اما عقد ما هم‌زمان با اغتشاشات دی‌ماه شد و اینکه حضرت آقا خطبه عقدمان را بخوانند، برایم محال شد.

جواب نامه‌مان را ندادید

چند روز بعد، به زیارت خواهر امام رضا جانم رفتیم. آنجا بسیار دعا کردم. با خودم می‌گفتم: قطعا در دل پاک و بزرگتان برای ما دعای خیر کرده‌اید.

تصویر شما را وقتی از تلویزیون می‌دیدم،دعای هر تحویل سال جدیدمان،قنوت نمازتان،و آن همه دعای خیری که همیشه برای ملتتان می‌کردید

امروز اما زنگ خانه ما که به صدا درآمد،جواب نامه‌مان بود،پر از دعای خیر بود.

اما دلم خون شد و چشم‌هایم پر از اشک،نیستید، آقای من.

رهبر شهید من،می‌توانم سال‌ها از این لحظه خاطره بنویسم.

بااقتدارترین و در عین حال، مظلوم‌ترین و ساده‌ترین رهبر.

به قول سید عزیزمان، رهبر فرزانه‌مان، آقا سید مجتبی جانمان،مردی مشهور، اما ناشناخته بودید.

من، طلبه کوچک شما، تمام تلاشم را برای این انقلاب می‌کنم، هرچه دارم فدای انقلاب و اسلام عزیزم می‌کنم.

به فدای دست‌های گره‌کرده شما

داغی که بر جان ما گذاشتید، همچون جد بزرگوار شما، تا ابد خون مسلمانان بیداردل را به جوش خواهد آورد.

تا جان در بدن داریم، برای حفظ انقلاب در میدان می‌مانیم.

و هر روز، تا زنده‌ام، تکرار می‌کنم:

«اللهم لا نعلم منه إلا خیراً.»

آرزو میرزائی 

فلسفه عشق

هروقت صدایتان را می‌شنوم، بغض درونم می‌شکند و اشک‌هایم برای مظلومیت شما بر گونه‌هایم جاری می‌شود. من تا جان در بدن دارم، برای نسل‌های بعد، قصه مردی را روایت می‌کنم که با قصه‌های پیامبران بزرگ شد، مردی که از جنگیدن نمی‌ترسید.

ما جنگیدن را از کسی آموختیم که با مشت‌های گره کرده بر مستکبران به خواب می‌رفت و این‌گونه رسالت خود را به زیبایی به سرانجام رساند. مردی که دست نوازش بر سر یتیمان می‌کشید و همان دست، گلوی شرک و استکبار و کفر را محکم می‌فشرد.

رهبرم علی گونه زیست و درست مانند جد بزرگوارش اباعبدالله به جهاد در راه خدا برخاست.  او فلسفه عشق را چه زیبا آموخته بود با «اَللّهُمَّ ارزُقنی حُبَّکَ وَ حُبَّ مَن یُحِبُّکَ وَ حُبَّ کُلِّ عَمَلٍ یوصِلُنی إلی قُربِک.وَ صَلَّی اللّهُ عَلی مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطّاهِرین» آرام بخواب عزیزدل ایرانمان.

آرزو میرزائی
#رهانویسی