به اصطلاح آدم بزرگ

‌چیزی که دلم می‌خواهد درباره‌اش حرف بزنم، راجع به محبت و عشق من به پدر و مادر است، بغض اجازه نمی‌دهد کامل حرفم را تمام کنم.

 

پدر و مادرهای ما هم مثل ما، اولین بار است که به این دنیا آمده‌اند، اولین بار است که فرزند شده‌اند و اولین بار است که پدر و مادر می‌شوند.

 

پدر و مادر ها هم گاهی اشتباه می‌کنند، همه ما انسان ها به دنیا آمده‌ایم که رشد کنیم و این نقش‌ها به تکامل روح ما کمک می‌کنند.

اما حق آن‌ها این بی‌مهری‌ها نیست.

 

قدرشان را بدانیم، دوست داشتن پیچیده نیست. 

 

می‌دانی، محبت و مهرمادری خیلی بی بدیل است. لبخند مادر، اشک مادر، دلسوزی شب‌بیداری‌های مادر، همه‌اش من را یاد مهربانی خدا می‌اندازد.

حمایت‌های پدر و آن پشتوانه بودنش، سرسخت بودنش و در عین حال مهربانی‌اش، من را یاد حمایت خدا می‌اندازد.

 

گاهی نق زدیم، گاهی خودخواه بودیم، گاهی اذیتشان کردیم.حس می‌کنم دقیقاً وقتی جایی داریم با آن‌ها بدرفتاری می‌کنیم، کودکی ما جلویشان قرار می‌گیرد،نه من به‌اصطلاح آدم‌بزرگ.

وقتی جایی، در نقطه‌ای از زندگی‌مان، به بن‌بست رسیدیم، کودکی ما جلویشان قرار می‌گیرد، نه من به اصطلاح آدم بزرگ.

 

من هر تار موی سفید پدر و مادرم ، برای قلبم غمی بزرگ ، آهی بزرگ‌تر که برای پدر و مادرم چه کردم؟

 

دوست داشتن آدم‌های تکرارنشدنی زندگی‌مان را فریاد بزنیم.

 

#به_قلم_خودم

یک قانون ساده اگر بخواهم بهت یاد بدم، این :

هرگز مانع خلاقیت و ایده‌های خودت نشو.

این فکر که دیگران برای بیان ایده های تو بهت بخندند، فکر بیخودیه .

مگه همه نویسنده ها از همان اول، نویسنده های خوبی بوده‌اند؟

مگه همه نقاش ها، از همان اول، نقاش های خوبی بوده‌اند؟

زندگی همین است عزیزدلم،مثل موج دریا، گاهی بالا و گاه پایین .

اگر همیشه در میان موج‌ها دست و پا بزنی، غرق میشی

سوار بر موج های دریا بشو و از صدای دل‌انگیز دریا لذت ببر

#به_قلم_خودم

امروز روز عجیبی برای من بود. می‌پرسید چرا؟ 

امروز روز تولدم بود

کم‌کم حالم رو به بهبود و خیلی خوشحالم.

سلامتی باارزش‌ترین چیزی که انسان می‌تونه داشته باشه. 

خوشحالم چون یکی از آرزوهایم این بود استاد خوبی پیدا کنم تا بتونم نویسندگی رو یاد بگیرم، برای هدفی که دارم خیلی خیلی کمک‌کننده است. 

 

برای مسئولیتی انتخاب شدم یکم میترسم ،یکم نگرانم 

از خدا خواستم بهم در این مسیر توان و انرژی کافی بده مسیری که خب به خاطر سن کم من جبهه گیری شده ، مسئولیت بزرگ و سختی هست من هم کم تجربه اما ایده های خوبی دارم و امیدوارم به لطف امام زمان بتونم به زیبایی تمام انجام وظیفه کنم

 

بخوام از دغدغه‌های یک تازه عروس بگم، ذهنم درگیر شروع زندگی مشترک هم هست و خرید جهیزیه و… 

 

خلاصه کلی فکرهای جورواجور صف بستند تا من بهشون رسیدگی کنم، اولویت‌بندی‌شون کنم، به هر کدومشون اهمیت نمی‌دم، قهر می‌کنه و گریه.

 

دختر هندوانه ای

باتوجه شرایطی که داشتم،بیمارستان مراجعه کردم، به خاطر ظرفیت نداشتن بخش و نبود تخت خالی، در قسمت اطفال بستری شدم.

فضای بیمارستان برای من خیلی سنگین و سخت بود

درد اجازه نمیداد به چیزی درست فکر کنم

سعی می‌کردم با کوچک‌ترین چیزها حال خودم را عوض کنم. مثلاً لباس‌هایم سبز و صورتی بود و با خودم می‌گفتم: شبیه بستنی هندوانه‌ای شده‌ام! 

 مجبور شدم برای انجام آزمایش از بخش خارج شوم. همراه من می‌خواست من را با ویلچر ببرد که ، به‌طور اتفاقی با کودکی برخورد کردم که همراه پدر و مادرش برای بستری شدن آمده بود. در نگاهش ترس و استرس بود. من هم آن لحظه حال خوبی نداشتم و درد زیادی داشتم، اما به کودک لبخند زدم.

 ترس از نگاهش ریخت و لبخند زد.

در بخش اطفال بیشتر دلم گرفت، برای بچه هایی که بیماری‌های سخت داشتند، برای قول‌های مادرها و پدرها که برای خوب شدن به بچه‌هایشان می‌دادند، برای گریه‌های آغشته به درد ، برای نگرانی‌ای که در چهره‌های پدر و مادرها بود و غصه خوردن‌هایشان.

 یک‌باره دلم رفت به سمت میناب.

یاد ترکش‌های بزرگی افتادم که در مستندها نشان می‌دادند.

دلم برای دردی که بچه‌های میناب در آن لحظه‌ها کشیدند، عمیقاً سوخت.

گناه بچه های میناب چی بود ؟

مستندی دیدم پسربچه ای که در لحظه حمله برای نجات خواهرش باوجود سن خیلی کمش وارد محل حادثه می شود و صورت و دستش می سوزد ، دختربچه هایی که هنوز شوک جنگ زبانشان را بند آورد، خیلی از بچه ها از ترس قلبشان ایستاده بود و این خیلی تلخ بود

 

#به_قلم_خودم 

#رها_نویسی 

#خاطره_گردی

پایان خوب

پایانش را خودم نوشته بودم، اما کسی در حاشیه‌ی آخرین صفحه نوشته بود:

کاش پایانش را این‌طور تمام نمی‌کردی. کاش پایان قصه خوب تمام می‌شد.

 

به فکر فرو رفتم. با خودم گفتم: برای آدم قصه‌ی من، این اتفاق و این مسیر باعث تاثیرگذاری و رشد میشد، اگر اینجا طور دیگری تمام می‌شد، شاید مسیری را که برای رشد خودش لازم داشت، طی نمی‌کرد، به صلاح او بود که این مسیر را انتخاب کند 

 

 در ذهن من، در قسمت بعدی قصه، همین نرسیدن به یک هدف در ذهن ها که در ظاهر باعث شکست و سرخوردگی آدم قصه من بود، باعث می‌شد او رشد کند. مسیر زندگی‌اش با همین نرسیدن، تغییرات زیادی می‌کرد.

پایان خوب فصل‌های زندگی ما هم همین است.

به خدا می‌گوییم:

خدایا، کاش این‌طور نمی‌شد.

بعد، در فصل های بعدی زندگی مون ، متوجه می‌شویم که حق با خدا بود.

 

 می‌فهمیم این بهترین پایانی بود که برای فصل قبل می‌توانست نوشته شود.

هیچ‌وقت به حکمت خدا شک نکنیم.