سریال کودکانه‌ی ساعت برنارد، همون ساعتی که برنارد ازش استفاده می‌کرد تا زمان رو متوقف کنه و اشتباهاتش رو جبران کنه.

 بچه که بودم، دوست داشتم از اون ساعت‌ من هم داشته باشم، ساعتی که می‌تونستم باهاش زمان رو متوقف کنم و هر وقت اشتباهی کردم، برگردم و درستش کنم.

 حالا که بزرگ‌تر شدم، فکر می‌کنم داشتن چنین ساعتی شاید اون‌ قدرها هم جذاب نیست.

تصور کنید هر وقت اشتباهی می‌کردیم، می‌تونستیم زمان رو متوقف کنیم، هر وقت فرصتی رو از دست می‌دادیم، می‌تونستیم دوباره به دستش بیاریم.

 دیگر قدر لحظه‌هامون رو نمی‌دونستیم، با خودمون می‌گفتیم: اشکالی نداره، بعدا جبرانش می‌کنم.

و همین بعداها، ارزش خیلی از لحظه‌های زندگی رو از ما می‌گرفت.

شاید زیبایی زندگی به این که هر انتخاب، ما رو به آدمی تبدیل می‌کنه که امروز هستیم و هر لحظه، فرصتیه که فقط یک بار در اختیار ما قرار می‌گیره.

پس شاید به‌جای آرزوی داشتن ساعتی، باید یاد بگیرم در همین لحظه زندگی کنم، فرصت‌هام رو جدی بگیرم و برای انتخاب هام، نهایت دقت رو به خرج بدم.

 زندگی، دکمه‌ی بازگشت نداره،خاصیت زمان این که به ما درست انتخاب کردن و ارزش بالای عمرمون رو یادآوری میکنه