اخلاق، بخشش و ایثار؛ این واژه‌ها در مکتب‌های مختلف دنیا، تعابیر و معانی متفاوتی دارند.

از نگاه صرفاً عقلی و بشری، بخشش و ایثار شاید چندان منطقی به نظر نرسد؛ اینکه انسان از خواسته، آسایش و حتی منافع خودش برای دیگری بگذرد. اما اسلام به زیبایی، این مفاهیم را در روح انسان نهادینه می‌کند و به او می‌آموزد که ارزش انسان، تنها در آنچه برای خودش به دست می‌آورد نیست؛ گاهی در آن چیزی است که برای دیگری می‌بخشد و از آن می‌گذرد.

پیامبر اکرم(ص)، اسوه اخلاق و مهرورزی هستند؛ اسوه‌ای که در دل جاهلیت زمان، جایگاه و ارزش زن را احیا کرد؛ در دوره‌ای که زن کالا شمرده می‌شد و شخصیت و ارزش انسانی او نادیده گرفته می‌شد. دختران را زنده‌به‌گور می‌کردند و جایگاه مادری ارزشی نداشت.

اسلام اما نگاهی متفاوت به زن دارد. زن را ریشه حیات خانواده و یکی از مهم‌ترین ارکان تربیت نسل می‌داند. جامعه‌ای که بر مبنای اسلام شکل می‌گیرد، می‌داند که ساختن یک جامعه سالم، از ساختن انسان آغاز می‌شود و ساختن انسان نیز از خانواده.

به همین دلیل، جایگاه زن فقط یک مسئله فردی نیست؛ وقتی جایگاه زن در خانواده تغییر کند، تربیت نسل بعد نیز تحت تأثیر قرار می‌گیرد.

امروز رسانه‌ها و فضای مجازی گاهی این‌گونه القا می‌کنند که خانه‌داری و تربیت درست کودک، اتلاف وقت است؛ اینکه طبق مد روز لباس پوشیدن، طبق مد روز آرایش کردن و اشتراک تمام لحظات خصوصی در شبکه‌های اجتماعی، نشانه ارزش و به قول امروزی‌ها، مدرن و روشنفکر بودن است.تنها دغدغه اصلی من حفظ ظاهر و تبعیت از هر الگو و سبک زندگی که رسانه ها بگویند

اما مسئله فقط ظاهر زن نیست؛ مسئله، تغییری است که این نگاه می‌تواند در تعریف ما از ارزش و موفقیت ایجاد کند. وقتی زن، ارزش خود را فقط در ظاهر، شهرت و تأیید دیگران جست‌وجو کند، نقش‌های عمیق‌تر او نیز کم‌رنگ می‌شوند.

یک زن در تاریخ، بسیار می‌تواند مؤثر باشد.

پس باید از خودمان بپرسیم: الگوهای دختران نسل جدید چه کسانی هستند؟ آیا ما الگوی کامل یک زن را برای این نسل، درست تبیین کرده‌ایم؟

اگر الگوهای نسل جدید، خواننده‌ها و مدل‌های زیبایی رسانه ها باشند، طبیعی است که بخشی از ذهن نوجوان و جوان، ارزش انسان را در شهرت و زیبایی ظاهری جست‌وجو کند. در حالی که الگوی یک زن کامل، فقط در زیبایی خلاصه نمی‌شود؛ بلکه در اخلاق، وفاداری، تعهد، مادری، همسری، ایثار و مسئولیت‌پذیری،.. معنا پیدا می‌کند.

این همان جایی است که تفاوت نگاه مادی با نگاه اسلامی خودش را نشان می‌دهد. در نگاه مادی، وقتی زیبایی، جوانی یا منفعت از بین برود، ممکن است بسیاری از تعهدها نیز بی‌معنا شوند؛ اما در نگاه اسلام، انسان به خاطر انسان بودنش ارزشمند است و رابطه نیز بر پایه محبت، وفاداری، گذشت و مسئولیت شکل می‌گیرد.

بخشش پدر و مادر نسبت به فرزند، ایثار برای خانواده، تلاش پدری برای به دست آوردن روزی حلال و مادری که جوانی و عمر خود را صرف تربیت فرزندش می‌کند، همه نمونه‌هایی از همان مفاهیمی هستند که اسلام به آن‌ها معنا می‌دهد.

تجسم کنید اگر بخشش و از خودگذشتگی پدر و مادر نسبت به فرزندان، جای خود را به خودخواهی بدهد؛ دیگر چه معنایی دارد زن یا مردی عمر و جوانی خودش را صرف تربیت درست کودک کند؟ یا پدری شبانه‌روزی برای لقمه نان حلال تلاش کند؟

تعهد، صمیمیت و گذشت را کودک چگونه باید در اولین جامعه کوچک خود، یعنی خانواده، بیاموزد؟

خانواده اولین جایی است که کودک در آن معنای محبت، گذشت، مسئولیت‌پذیری و فداکاری را تجربه می‌کند. اگر این مفاهیم در خانواده شکل نگیرند، جامعه چگونه می‌تواند انسان‌هایی مسئول، فداکار و اخلاق‌مدار تربیت کند؟

بدون خانواده‌ای سالم و برخوردار از محبت و مسئولیت، کودک ممکن است فقط به یک سرمایه انسانی برای اقتصاد و جامعه تبدیل شود؛ شبیه کارخانه‌ای که آدم تولید می‌کند، اما الزاماً انسان نمی‌سازد.

اسلام اما انسان را فقط برای تولید و مصرف نمی‌خواهد. اسلام می‌خواهد انسان، انسان بماند؛ انسانی که بتواند دوست بدارد، ببخشد، وفادار بماند، مسئولیت بپذیرد و در جایی که لازم است، از خود بگذرد.

در حقیقت، ارزش‌هایی مانند اخلاق، بخشش، ایثار، وفاداری و مسئولیت‌پذیری، زمانی از یک کلمه فراتر می‌روند که وارد زندگی انسان شوند؛ از رابطه زن و مرد گرفته تا رابطه پدر و مادر با فرزند.

و شاید یکی از مهم‌ترین تفاوت‌های نگاه اسلامی با نگاه صرفاً مادی همین باشد: اسلام فقط به ساختن یک زندگی زیبا در ظاهر فکر نمی‌کند؛ به ساختن انسانی فکر می‌کند که درونش نیز زیبا و انسانی باشد.

به عشق پیامبری می‌نویسم

به دنیا آمد تا دختران را از گورهای جهالتِ مردمِ سنت‌پرست و جاهلِ زمانهٔ خود نجات دهد؛

از مردمی که دختردار شدن را ننگی ابدی می‌دانستند و برای دختر، جایگاهی در شأن انسان قائل نبودند.

پیامبری آمد تا نگاه انسان را به انسان تغییر دهد؛

تا یادآوری کند که زن و مرد، پیش از هر چیز، انسان‌اند و ارزش انسان به روح اوست، نه به جنسیت و ظاهرش.

در برخی مکاتب و برداشت‌های دینی، زن در روایت هبوط، نقشی پررنگ در گناه و سقوط انسان دارد؛ اما در نگاه اسلام، زن مقصر هبوط معرفی نمی‌شود.

اسلام داستان آدم و حوا را این‌گونه روایت می‌کند:

انسان در معرض وسوسهٔ شیطان قرار گرفت، از فرمان الهی سرپیچی کرد و سپس راه بازگشت و توبه را یافت.

شیطان نیز به سبب تکبر و سرپیچی از فرمان خداوند، از سجده بر آدم سرباز زد؛ تا نشان دهد آنچه انسان را از حقیقت دور می‌کند، گاهی نه کمبود توانایی، بلکه غرور و نادیده گرفتن حقیقت است.

و شاید این همان حقیقتی باشد که پیامبران آمده‌اند تا به انسان یادآوری کنند؛

اینکه انسان، با تمام ابعاد روحی و جسمی خود و با وجود محدودیت‌های جسم خاکی‌اش، روحی دارد که می‌تواند فراتر از این محدودیت‌ها رشد کند و بزرگ شود.

پیامبران آمدند تا بشارت‌دهندهٔ حقیقتی برای انسان باشند؛

حقیقتی که می‌گوید ارزش روح انسان، بسیار فراتر از زندگی کوتاه او در این کرهٔ خاکی است.

اگر تمام زندگی ما درگیر بازی‌های کوچک و دل‌مشغولی‌های زودگذر دنیا شود، فرصت رشد روح را از خود گرفته‌ایم.

اما پیامبر فقط سخن نگفت؛

او انسانی تربیت کرد که خودش تبدیل به الگو شد، و از دخترش، حضرت فاطمه(س)، سلاله‌ای نورانی امتداد یافت؛

نسلی از نور و هدایت، تا چراغ راه انسان‌ها برای پیدا کردن مسیر درست زندگی باشند.

نسلی که اگر الگوی یک جامعه قرار گیرد، می‌تواند اسطوره‌های تاریخ را دوباره بسازد؛

انسان‌هایی که تا آخرین لحظهٔ عمر، پاک و استوار می‌مانند و مشت‌های گره‌کردهٔ جسم خاکی‌شان، روایتگر این حقیقت است که در برابر ظلم و استکبار هرگز تسلیم نمی‌شوند.

اما این نسل، فقط یک تصویر دور از دسترس نیست.

این تربیت می‌تواند از یک خانه آغاز شود؛

از مادری که روایتگر قصه‌های پیامبران برای کودک خردسالش است، و کودکی که قَالَ کَلَّا إِنَّ مَعِیَ رَبِّی سَیَهْدِینِ را الگوی همیشگی زندگی خود قرار می‌دهد.

کودکی که در تندبادهای زندگی به خوبی رشد کرد؛

کودکی که نامش اکنون در تاریخ، در کنار نام دیگر مجاهدان اسلام، جاودانه شده است.

شاید راز ماندگاری چنین انسان‌هایی همین باشد؛

انسان‌هایی که پیش از آنکه در میدان‌های بزرگ تاریخ حاضر شوند، در خانه‌ها و در دل خانواده‌ها تربیت شده‌اند.

و ما، در همین روزهایی که خبر شهادت رهبر عزیزمان را شنیدیم، دوباره معنای دیگری از این پیوند را دیدیم.

دیدیم که چگونه نام یک انسان می‌تواند دل‌های بسیاری را به هم پیوند بزند؛

پیام‌هایی که به دفتر معظم انقلاب ارسال می‌شد، برای حلالیت طلبیدن از قضاوت‌های نادرستی که دربارهٔ بزرگ‌مردی شکل گرفته بود که هر آنچه داشت، فدای اسلام کرد.

و ما، از لحظه‌ای که خبر شهادتش را شنیدیم تا همین امروز، در کنار هم و در تجمعات محله‌هایمان، با مشت‌های گره‌کرده، نام او و یاد همهٔ شهیدان ایثارگر انقلاب را فریاد زده‌ایم.

شاید این همان معنای نسلی باشد که پیامبران برای ساختنش آمدند؛

انسان‌هایی که روحشان اسیر دنیا نمی‌شود،

در برابر ظلم تسلیم نمی‌شوند،

و نامشان می‌تواند دل‌های پراکنده را دوباره به یکدیگر پیوند دهد.

نسلی که می‌تواند برای یک کشور، اسطوره‌هایی بی‌بدیل در تاریخ رقم بزند؛

نسلی که نام پاکشان، دل‌ها را به وحدت فرامی‌خواند

و وحدتی می‌آفریند که در برابر استکبار و ظلم، استوار و شکست‌ناپذیر می‌ایستد.

شاید پیامبری، فقط یک اتفاق در تاریخ نباشد؛

شاید پیامبر آمد تا انسانی بسازد که بعد از قرن‌ها، هنوز بتواند راه او را ادامه دهد.

و شاید ما، همان نسلی هستیم که باید انتخاب کنیم:

روحمان را در دل‌مشغولی‌های کوچک دنیا گم کنیم،

یا آن‌قدر بزرگ شویم که ناممان، ادامهٔ همان راه باشد

#به_قلم_خودم

#به_عشق_پیامبری_مینویسم

#مدار_نوشتن

#سوژه_هفتگی

داستان هایی که داخل موکب تعریف میکنم ایده اش رو از پویش همقدم با زینب برداشتم

دنبال نقشی بودم که بتونم برای کودک و نوجوان استفاده کنم

به نقش راوی حقیقت رسیدم

دعوا، از اول سرِ خبر بوده است..

خیلی قشنگ بود برام 

شروع کردم به نوشتن 

داستان پسربچه ای نوشتم در جنگل گم میشه 

پرنده ها خبرهای متفاوتی بهش میدن

گیج میشه با جغدی آشنا میشه بهش ذره بینی میده 

تا خبر درست رو تشخیص بده

برای بچه های بزرگ تر 

داستان پیامبران اولوالعزم رو نوشتم که همه آورنده پیام حق برای ما بودند و در طول تاریخ بارها دشمنان حق تلاش کردند خبر باطل در مقابل خبر حق بگویند 

اما در آخر حق پیروز میشه

درست مثل همین حالا

 

• این بازی اسم اش حریف تمرینی بود

اول بازی قصه ای تعریف میکنم از اینکه این دنیا باشگاهی که اومدیم قوی تر بشیم 

خدا خودش گفته حریف تمرینی داریم که خیلی ضعیف و حملاتش کاملا مشخص شده برامون

از چهار جهت حمله می‌کنه…

پسربچه ها چون اهل ورزش اند وقتی از حریف تمرینی براشون حرف میزنم

خوششون میاد بیشتر حواسشون جمع می‌کنند

تصور بچه ها از شیطان خیلی برام جالب بود

تصورشون از وسوسه 

به بچه ها میگیم هرکاری که انجام میدی دارای ارزش خوب یا بد 

اینکه گاهی شیطان در ذهنت کار خوبت برات بی ارزش می‌کنه یا کار بدت رو برات با ارزش می‌کنه

علت این شب هایی که به داخل تجمعات میان رو میپرسم 

وقتی تاثیر اومدن به تجمعات بهشون میگم کلی ذوق میکنند 

یکی از پسربچه ها با افتخار میگفت من همیشه با دوچرخه ام میام

این بازی، رو اولین باری که قراربود در موکب برگزار کنم
خیلی دوست داشتم ببینم از این بازی استقبال میشه یا نه
چشمم به دختر کوچیکی افتاد که کنار مادربزرگش ایستاده بود
بهش لبخند زدم و رفتم کنارش
گفتم بازی دوست داری؟
لبخند قشنگی زد و گفت آره
از مادر بزرگ اش اجازه گرفتیم و برای بازی رفتیم
بازی اینطوری بود که وقتی مهره ای روی کاری قرار می گرفت از کودک پرسیده میشد اینکار خوب یا بد
اگر درست یا غلط تشخیص میداد باید علت اش رو میگفت
گاهی حتی کاری رو نمی دونستند غلط یا درست علت اش رو توضیح میدادم به خونه بعدی میرفتیم
دنیای بچه ها خیلی معصومانه و پاک بود
داخل بازی متوجه شدم شش ساله اش
خودش حجاب انتخاب کرده بود
به مادر بزرگ اش گفته بود نمیخوام با شما فرق داشته باشم
خیلی از بازی خوشش اومده بود
بعد بازی پیش مادر بزرگش رفته بود درخواست کرده بود برای منم کیک مهربونی درست کنه
کیک مهربونی فقط برای آدم هایی که دوسشون داره با مادربزرگش درست می‌کنه
منم یه لوح تقدیر برای مهربونیش درست کردم دادم به مادر بزرگش
دیشب مادربزرگ جانان دیدم
می گفت جانان رفته چادر خریده
و مشتاق که بازهم بیاد و بازی کنه
میدونی این بازی من شب های زیادی اجرا کردم
نکته های جالبی فهمیدم
اینکه گاهی به بچه ها فقط گفته میشه اینکار خوبه اینکار بد
اما علت خوب بودن یا بد بودن بهشون توضیح نمیدیم
به بچه ها میگیم هرکاری که انجام میدی دارای ارزش خوب یا بد اما گاهی کنجکاوی اون ها به علتش بی پاسخ میمونه
وقتی براشون علت کار توضیح میدم
وقتی به علت فکر میکند
براشون لذت بخش